แปดโมงเช้า เจ้าของบริษัทค้าส่งอุปกรณ์ไฟฟ้าแห่งหนึ่งนั่งลงที่โต๊ะ เปิดไลน์กลุ่มลูกค้าแล้วตอบไปสิบกว่าข้อความ สิบโมงเข้าประชุมฝ่ายขาย บ่ายตามรถส่งของที่ไปผิดไซต์งาน เย็นนั่งเซ็นใบสั่งซื้อจนเกือบหกโมง ที่ขอบจอมีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง เขียนไว้สองบรรทัดตั้งแต่สามเดือนก่อน “เปิดดูตัวเลขเงินสดจริง” กับ “เปลี่ยนโปรแกรมสต็อก” ตอนปิดคอม กระดาษแผ่นนั้นก็ยังอยู่ที่เดิม
เขาขี้เกียจไหม? ไม่เลยครับ เขาทำงานหนักทั้งวันจริง ๆ แต่งานสำคัญสองเรื่องที่เปลี่ยนอนาคตของบริษัทได้ ไม่ขยับเลยมาสามเดือน
เรามาไล่กันทีละขั้น หาให้เจอว่างานสำคัญที่กำลังหลบอยู่คือเรื่องไหน ตัดให้เหลือชิ้นที่ทำจบในหนึ่งชั่วโมง แล้ววางกติกาข้อเดียว วันละหนึ่งชิ้นก่อนงานอื่น รวมถึงวันที่มีเรื่องแทรกและวันที่ทำไม่ได้ อ่านจบ คืนนี้ก็เลือกชิ้นแรกได้เลย
1. ยุ่งทั้งวัน แต่สองบรรทัดบนกระดาษโน้ตไม่ขยับ
ย้อนดูวันของเขาอีกรอบ ทุกงานที่เขาทำ ให้ของบางอย่างกลับมาทันที
- ตอบไลน์ลูกค้า: ตอบเสร็จ ลูกค้าส่งสติกเกอร์ขอบคุณกลับมา
- ประชุมฝ่ายขาย: มีวาระ มีเวลาจบ
- ตามรถส่งของ: ปัญหาเกิดตอนบ่าย จบได้ก่อนเย็น
- เซ็นใบสั่งซื้อ: กองเอกสารบนโต๊ะเตี้ยลงให้เห็นกับตา
สองบรรทัดบนกระดาษโน้ตไม่มีอะไรแบบนั้นเลย เปิดดูตัวเลขเงินสดจริง อาจเจอว่าเดือนหน้าเงินไม่พอจ่ายซัพพลายเออร์ แล้วต้องตัดสินใจเรื่องที่ไม่อยากตัดสินใจ ส่วนเปลี่ยนโปรแกรมสต็อก แปลว่าต้องยอมรับว่าโปรแกรมเก่ากับไฟล์ Excel ที่ทีมใช้นับของมาห้าปี ควรเลิกไปตั้งนานแล้ว และไม่มีใครบอกได้ว่าจะเสร็จวันไหน
การเลี่ยงงานสำคัญจึงไม่มีหน้าตาเหมือนการเลี่ยง ถ้ามันมาในรูปของการนอนดูหนังทั้งวัน เราคงจับได้ตั้งแต่วันแรก มันมาในรูปของงานอื่นที่ดูมีประโยชน์ทุกชิ้น จนเย็นวันนั้นเรารู้สึกเหนื่อยแบบคนที่ทำงานเต็มที่ ซึ่งก็จริง
วันที่ยุ่งที่สุดกับวันที่ได้งานมากที่สุด มักไม่ใช่วันเดียวกัน
ระหว่างที่สองบรรทัดนั้นยังไม่ถูกแตะ ต้นทุนเดินอยู่สองก้อน ก้อนแรกโตเงียบ ๆ ลูกหนี้ค้างนานขึ้นทุกสัปดาห์ ยิ่งนานยิ่งทวงยาก สต็อกที่นับพลาดก็สะสมไปเรื่อย ก้อนที่สองคือแรงที่หมดไปกับการนึกถึงมันทุกเช้าโดยไม่ได้ทำ ก้อนนี้ไม่มีบัญชีไหนบันทึก แต่มันคือเหตุผลที่คนเหนื่อยทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มอะไรเลย
2. หางานสำคัญที่กำลังหลบอยู่ ด้วยสี่คำถาม
กระดาษโน้ตที่บอกไว้ชัดขนาดนั้นมีไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่งานสำคัญปนอยู่ในหัวกับงานอีกสามสิบเรื่อง หยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น ใช้เวลาห้านาที ตอบสี่ข้อนี้เป็นชื่อเรื่องสั้น ๆ ข้อละกี่เรื่องก็ได้
- เรื่องไหนอยู่ในหัวมาเกินสามสัปดาห์แล้วยังไม่ได้เริ่ม เรื่องที่วนกลับมาให้นึกถึงซ้ำ ๆ คือเรื่องที่ใจเรารู้อยู่แล้วว่าสำคัญ
- เรื่องไหนที่ไม่อยากให้ใครถามถึง ถ้าหุ้นส่วนหรือคนในบ้านถามแล้วเราอยากเปลี่ยนเรื่อง นั่นคือสัญญาณที่แม่นที่สุดในสี่ข้อ
- ถ้าวันนี้ทำได้เรื่องเดียว เรื่องไหนทำแล้วเรื่องอื่นง่ายลง งานสำคัญมักปลดล็อกงานอื่นต่อเป็นทอด
- เรื่องไหนปล่อยอีกหกเดือนแล้วจะแก้ยากกว่าวันนี้มาก ให้ดูความเสียหายที่ทบขึ้นทุกเดือน ความรีบที่รู้สึกวันนี้ใช้ตัดสินข้อนี้ไม่ได้
เจ้าของบริษัทค้าส่งตอบออกมาแบบนี้
- ข้อหนึ่ง: ตัวเลขเงินสด · โปรแกรมสต็อก · ทาสีหน้าร้านใหม่
- ข้อสอง: ตัวเลขเงินสด · โปรแกรมสต็อก
- ข้อสาม: ตัวเลขเงินสด
- ข้อสี่: ตัวเลขเงินสด · โปรแกรมสต็อก
ทาสีหน้าร้านโผล่ข้อเดียว เป็นเรื่องที่อยากทำแต่ยังรอได้ สองเรื่องบนกระดาษโน้ตโผล่สามข้อขึ้นไปทั้งคู่ และตัวเลขเงินสดโผล่ครบสี่ข้อ เหตุผลอยู่ที่ข้อสาม งบของโปรแกรมใหม่ขึ้นกับว่าบริษัทมีเงินเหลือเท่าไร รู้ตัวเลขก่อน การเลือกโปรแกรมก็ง่ายขึ้นทันที เขาจึงเริ่มจากตัวเลขเงินสด ส่วนโปรแกรมสต็อกรอคิวอยู่ในรายการ ไม่ได้หายไปไหนครับ
งานที่เราเลี่ยงมีราคาทางใจติดอยู่
Executive Insight
และราคานั้นแพงขึ้นทุกเดือนที่เรายังไม่จ่าย
3. หนึ่งชิ้นต้องเล็กพอจบในหนึ่งเช้า
“เปิดดูตัวเลขเงินสดจริง” ฟังเหมือนงานเดียว พอนั่งลงจะรู้ว่ามันคืองานสิบชิ้นมัดรวมกัน ไม่รู้จะหยิบชิ้นไหนก่อน ตรงนี้เองที่มือเลื่อนไปเปิดไลน์แทน งานที่ยังมองไม่เห็นขอบ ไม่มีใครเริ่มได้ครับ
ทางออกคือตัดงานก้อนนั้นออกเป็นชิ้น ชิ้นที่ใช้ได้ต้องผ่านเกณฑ์สี่ข้อ
- จบได้ในหนึ่งชั่วโมง ถ้ากะแล้วเกิน แปลว่ายังเป็นสองชิ้น ตัดต่ออีกรอบ
- จบแล้วมีของให้เห็น ไฟล์ รายการ ตาราง หรือการตัดสินใจหนึ่งข้อ คำว่า “ศึกษา” หรือ “ดูไว้ก่อน” ไม่มีวันจบ
- ขึ้นต้นด้วยคำกริยาที่มือทำได้ เขียน จด เปิด เทียบ ส่ง โทร อ่านแล้วรู้ทันทีว่าต้องทำอะไร
- ทำคนเดียวจบได้ ถ้าต้องถามคน ชิ้นนั้นคือ “ส่งคำถาม” ซึ่งจบในตัว คำตอบที่กลับมาเป็นวัตถุดิบของชิ้นถัดไป
เทียบชิ้นแรกของงานโปรแกรมสต็อกสามแบบ
- รื้อระบบหลังบ้าน ใหญ่จนไม่รู้ว่าเริ่มตรงไหน นั่งได้สิบนาทีก็ลุกไปทำอย่างอื่น
- ศึกษาโปรแกรมสต็อก ไม่มีจุดจบ ดูไปสองชั่วโมงก็ยังตอบไม่ได้ว่าเสร็จหรือยัง
- เขียนรายการโปรแกรมและไฟล์ทุกตัวที่ใช้กับสต็อก ใครใช้ เก็บข้อมูลอะไร จบในหนึ่งชั่วโมง ปิดไฟล์แล้วมีรายการหนึ่งหน้าให้ดู
งานตัวเลขเงินสดของเขาตัดได้สี่เช้า เช้าแรกจดเงินเข้าออกรายเดือนจากรายการเดินบัญชีย้อนหลังสามเดือน เช้าที่สองทำรายชื่อลูกค้าที่ค้างจ่ายเกินกำหนด เช้าที่สามทำรายการที่ต้องจ่ายในหกสิบวันข้างหน้า เช้าที่สี่วางทั้งหมดเทียบกัน หาเดือนที่ตึงที่สุด ไม่มีเช้าไหนต้องวิเคราะห์อะไรยาก
เช้าที่สองนั่นเอง เขาเจอลูกค้าสองรายที่ค้างจ่ายมาสองเดือน รวมกันพอจ่ายซัพพลายเออร์เดือนหน้าได้สบาย ความกลัวเรื่องตัวเลขส่วนใหญ่มาจากการยังไม่รู้ พอรู้แล้ว อย่างน้อยก็รู้ว่าต้องโทรหาใครก่อน
ตัวอย่าง งานเปลี่ยนโปรแกรมสต็อก ตัดเป็นแปดเช้า
(ทำต่อจากงานตัวเลขเงินสด จึงรู้แล้วว่าจ่ายค่าโปรแกรมได้เท่าไร)
- รายการของที่ใช้อยู่ ชื่อโปรแกรม ไฟล์ Excel และสมุดทุกเล่มที่ใช้กับสต็อก ใครใช้ เก็บอะไร
- ตัวที่หยุดไม่ได้ ทำเครื่องหมายตัวที่ถ้าหายไปพรุ่งนี้ การส่งของจะหยุดทันที
- ปัญหาที่เจอจริง สามเรื่องที่ระบบเดิมทำให้เสียเวลาหรือเสียเงินมากที่สุดในเดือนที่ผ่านมา
- คำถามถึงทีมคลัง ส่งคำถามสามข้อให้หัวหน้าคลัง ว่าตอนนับของติดตรงไหน
- สิ่งที่ระบบใหม่ต้องทำได้ ไม่เกินสิบข้อ จากเช้าที่สามและคำตอบของทีมคลัง
- โปรแกรมที่เข้าเกณฑ์ หาให้ได้สามเจ้าที่ทำได้ครบและอยู่ในงบ
- นัดดูระบบ ส่งอีเมลนัดทั้งสามเจ้า ตัวการดูระบบจริงไปอยู่ช่วงบ่าย
- ตารางเทียบ วางสามเจ้าในตารางเดียว เลือกตัวที่จะทดลองใช้

แปดเช้านี้ยังไม่ได้เปลี่ยนโปรแกรมเลยสักบรรทัด แต่งานที่เคยมองไม่เห็นขอบ กลายเป็นรายการที่มีลำดับ ทุกเช้ารู้ว่าต้องทำอะไร และจบลงด้วยของหนึ่งชิ้นบนโต๊ะ
วิธีตัดชิ้นแบบนี้ใช้ได้ไม่ว่าจะนั่งตำแหน่งไหน
- เจ้าของร้านอาหาร งานสำคัญคือคิดต้นทุนเมนูใหม่ทั้งร้าน ชิ้นแรกคือคิดต้นทุนจานขายดีห้าจาน ทำช่วงก่อนร้านเปิด
- ผู้จัดการโรงงาน งานสำคัญคือแผนซ่อมบำรุง ชิ้นแรกคือจดสามเครื่องที่หยุดบ่อยที่สุดจากใบแจ้งซ่อมเดือนที่แล้ว
- ผู้รับเหมา งานสำคัญคือราคามาตรฐานของงานที่รับบ่อย ชิ้นแรกคือวางใบเสนอราคาห้าใบล่าสุดเทียบกันในตารางเดียว
ชิ้นแรกของทุกคนยังไม่ได้แตะตัวงานจริงเลย แค่ทำให้เห็นงานทั้งก้อน พอเห็นทั้งก้อน ชิ้นที่สองก็เลือกง่ายขึ้นเอง
4. วันละหนึ่งชิ้น ก่อนเปิดไลน์และอีเมล
เวลาว่างที่รอไว้ทำงานยากไม่ค่อยมาถึง ถ้ามาถึงก็มักเป็นตอนที่เหนื่อยเกินกว่าจะทำ และพอเปิดไลน์หรืออีเมลแล้ว วันนั้นจะถูกกำหนดด้วยเรื่องของคนอื่น กติกาจึงมีสามข้อ
- ชั่วโมงแรกของวันเป็นของชิ้นนั้น ก่อนเปิดไลน์ ก่อนเปิดอีเมล ก่อนเข้าประชุมใด ๆ
- ทำแค่ชิ้นเดียว เป้าหมายของกติกานี้ไม่ใช่ทำงานให้เสร็จเร็ว แต่คือทำให้งานขยับทุกวัน จบชิ้นก่อนหมดชั่วโมงก็หยุดได้ เก็บแรงไว้ให้พรุ่งนี้อยากกลับมานั่งอีก
- พลาดแล้วไม่ชดเชย วันไหนทำไม่ได้ พรุ่งนี้กลับมาทำหนึ่งชั่วโมงตามปกติ

ดูสองเส้นเทียบกัน งานในวันใหม่ยังอยู่ครบ ไลน์ยังตอบ ประชุมยังเข้า รถส่งของยังตาม ที่เปลี่ยนคือข้อความไลน์ช่วงเช้าได้คำตอบช้าลงหนึ่งชั่วโมง ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ทันรู้สึกด้วยซ้ำครับ
เลือกชิ้นของพรุ่งนี้ตั้งแต่เย็นนี้
ถ้าเช้ามาค่อยนั่งคิดว่าจะทำชิ้นไหน เราจะบอกตัวเองว่า “ขอเช็กไลน์แป๊บหนึ่งก่อน” แล้วชั่วโมงนั้นก็หายไป เลือกตั้งแต่เย็นตอนที่ยังจำได้ว่างานค้างตรงไหน ใช้แค่ห้านาทีก่อนปิดคอม
- เปิดรายการชิ้นของงานสำคัญ ขีดฆ่าชิ้นที่วันนี้ทำจบ
- เลือกชิ้นถัดไปหนึ่งชิ้น ถ้าดูใหญ่เกินหนึ่งชั่วโมง ตัดตอนนี้เลย อย่ารอตัดตอนเช้า
- เขียนลงกระดาษโน้ตใบเดียว ประโยคเดียว ขึ้นต้นด้วยคำกริยา แปะไว้ตรงที่เช้ามาต้องเห็นก่อนจอ
- เตรียมของไว้ให้พร้อม เปิดไฟล์ทิ้งไว้ หรือวางเอกสารที่ต้องใช้ไว้กลางโต๊ะ
เจ้าของบริษัทค้าส่งเปลี่ยนกระดาษโน้ตที่ขอบจอทุกเย็น จากสองบรรทัดกว้าง ๆ เหลือบรรทัดเดียวที่ทำได้พรุ่งนี้เช้า เช่น “จดเงินเข้าออกรายเดือน ย้อนหลังสามเดือน” นั่งลงก็ทำได้เลยครับ
เมื่อมีเรื่องแทรกเข้ามาในชั่วโมงนั้น
เรื่องแทรกมีแน่นอน เตรียมคำตอบไว้ก่อน จะได้ไม่ต้องคิดใหม่ทุกครั้ง
- ทีมเดินมาถาม ขอเวลาสี่สิบนาที จดชื่อไว้ว่าต้องไปหาใคร ดีกว่านั้นคือบอกทีมไว้ก่อนว่าชั่วโมงแรกขอไม่รับเรื่อง สักสัปดาห์ทีมจะเก็บคำถามมาถามทีเดียวเอง
- ไลน์และโทรศัพท์ ปิดเสียงไว้ ใช้เกณฑ์ข้อเดียว ถ้ารอหนึ่งชั่วโมงแล้วเสียเงินหรือเสียลูกค้า คือเรื่องด่วนจริง บอกทีมว่าเรื่องแบบนั้นโทรเข้ามาได้เลย
- เรื่องที่เด้งขึ้นในหัว นึกได้ว่ายังไม่ได้โอนค่าเช่า จดลงกระดาษอีกแผ่นข้างตัว แล้วกลับมาทำชิ้นเดิม
- เรื่องด่วนจริง หยุดได้เลย ก่อนลุก จดหนึ่งบรรทัดว่าทำถึงไหน กลับมาจะได้ทำต่อจากตรงนั้น
วันที่ทำไม่ได้
วันที่พลาดมาถึงแน่ ลูกค้าใหญ่เรียกประชุมแปดโมง หรือต้องออกบูธทั้งสัปดาห์ วิธีรับมือขึ้นกับว่าพลาดแบบไหน
- พลาดหนึ่งวัน พรุ่งนี้กลับมาทำหนึ่งชั่วโมงตามปกติ ห้ามตามทำสามชั่วโมงเพื่อชดเชย วันที่ต้องนั่งสามชั่วโมงจะดูน่ากลัวจนถูกเลื่อนต่อ แล้วกติกาก็ค่อย ๆ หายไป
- ชิ้นเดิมค้างสองสามวันติด แปลว่าชิ้นใหญ่ไป หรือแตะส่วนที่น่ากลัวที่สุดของงานพอดี ตัดให้เล็กลงอีก “เปิดไฟล์แล้วเขียนบรรทัดแรก” ก็นับเป็นหนึ่งชิ้นได้
- สัปดาห์ที่วุ่นทั้งสัปดาห์ ย่อเหลือสิบห้านาทีในช่วงเวลาเดิม ให้สายของงานไม่ขาด พ้นสัปดาห์นั้นก็กลับมาหนึ่งชั่วโมง
กติกาแบบนี้ทนการพลาดได้เสมอ ที่มันทนไม่ได้ คือวันที่เราพยายามตามทำชดเชย
5. คำถามที่มักตามมา
ถ้างานต้องตอบลูกค้าตั้งแต่เช้า เลื่อนการเปิดไลน์ออกไปหนึ่งชั่วโมงไม่ได้ จะทำยังไง?
คำสำคัญของกติกาคือ “ก่อนงานอื่น” จะเป็นกี่โมงก็ได้ ย้ายชั่วโมงนั้นไปก่อนที่งานจะเริ่มเข้า เช่น มาถึงก่อนทีมครึ่งชั่วโมง หรือช่วงก่อนเปิดร้าน ถ้าทำไม่ได้จริง ๆ เปิดไลน์ห้านาทีตอบเฉพาะเรื่องที่รอไม่ได้ แล้วปิด
มีงานสำคัญหลายเรื่องพร้อมกัน สลับวันทำได้ไหม?
ทำได้ แต่มักช้ากว่าที่คิด ทุกครั้งที่สลับ ชั่วโมงแรกจะหมดไปกับการนึกว่าเมื่อวานทำถึงไหน เลือกเรื่องเดียวตามข้อสามของสี่คำถาม ทำจนเห็นผล แบบที่เจ้าของบริษัทค้าส่งทำตัวเลขเงินสดให้จบสี่เช้าก่อน แล้วค่อยต่อโปรแกรมสต็อก
ถ้าเปิดดูแล้วเจอความจริงที่แย่กว่าที่คิดล่ะ?
นั่นคือเหตุผลที่ต้องเปิดดูตั้งแต่วันนี้ครับ เจอวันนี้ ยังมีเวลาเลือกว่าจะแก้ทางไหน ทวงหนี้ก่อน เลื่อนการซื้อของ หรือคุยกับธนาคาร ถ้าไปเจอวันที่กลายเป็นวิกฤต ทางเลือกจะเหลือทางเดียว และมักเป็นทางที่แพงที่สุด
6. เริ่มคืนนี้ ห้านาทีก่อนปิดคอม
ไม่ต้องจัดตารางชีวิตใหม่ทั้งหมดนะครับ คืนนี้ทำแค่นี้ก็พอ
- ตอบสี่คำถาม แล้ววงเรื่องที่โผล่สามข้อขึ้นไป
- เลือกมาเรื่องเดียว ตัดเป็นชิ้นละหนึ่งชั่วโมง ให้ได้อย่างน้อยห้าชิ้นแรก
- เขียนชิ้นแรกลงกระดาษโน้ตใบเดียว แปะไว้ตรงที่เช้ามาต้องเห็นก่อนจอ
- เปิดไฟล์หรือวางเอกสารที่ต้องใช้ไว้ให้พร้อม
- บอกทีมว่าพรุ่งนี้ชั่วโมงแรกขอไม่รับเรื่อง ยกเว้นเรื่องที่รอไม่ได้จริง
พรุ่งนี้เช้า ทำชิ้นนั้นให้จบก่อนเปิดไลน์ ก็เท่านั้นเอง
สามเดือนต่อมา กระดาษโน้ตที่ขอบจอของเจ้าของบริษัทค้าส่งยังแปะอยู่ที่เดิม แต่ข้อความบนนั้นเปลี่ยนทุกเย็น และรายการชิ้นที่ขีดฆ่าไว้ยาวขึ้นทุกสัปดาห์ งานที่เลี่ยงมาสามเดือนส่วนใหญ่ ใช้เวลาทำจริงน้อยกว่าเวลาที่เราใช้เลี่ยงมันเสียอีก

