ยุ่งทั้งวันแต่งานสำคัญไม่ขยับ กติกาวันละหนึ่งชิ้นก่อนงานอื่น

แปดโมงเช้า เจ้าของบริษัทค้าส่งอุปกรณ์ไฟฟ้าแห่งหนึ่งนั่งลงที่โต๊ะ เปิดไลน์กลุ่มลูกค้าแล้วตอบไปสิบกว่าข้อความ สิบโมงเข้าประชุมฝ่ายขาย บ่ายตามรถส่งของที่ไปผิดไซต์งาน เย็นนั่งเซ็นใบสั่งซื้อจนเกือบหกโมง ที่ขอบจอมีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง เขียนไว้สองบรรทัดตั้งแต่สามเดือนก่อน “เปิดดูตัวเลขเงินสดจริง” กับ “เปลี่ยนโปรแกรมสต็อก” ตอนปิดคอม กระดาษแผ่นนั้นก็ยังอยู่ที่เดิม

เขาขี้เกียจไหม? ไม่เลยครับ เขาทำงานหนักทั้งวันจริง ๆ แต่งานสำคัญสองเรื่องที่เปลี่ยนอนาคตของบริษัทได้ ไม่ขยับเลยมาสามเดือน

เรามาไล่กันทีละขั้น หาให้เจอว่างานสำคัญที่กำลังหลบอยู่คือเรื่องไหน ตัดให้เหลือชิ้นที่ทำจบในหนึ่งชั่วโมง แล้ววางกติกาข้อเดียว วันละหนึ่งชิ้นก่อนงานอื่น รวมถึงวันที่มีเรื่องแทรกและวันที่ทำไม่ได้ อ่านจบ คืนนี้ก็เลือกชิ้นแรกได้เลย

1. ยุ่งทั้งวัน แต่สองบรรทัดบนกระดาษโน้ตไม่ขยับ

ย้อนดูวันของเขาอีกรอบ ทุกงานที่เขาทำ ให้ของบางอย่างกลับมาทันที

  • ตอบไลน์ลูกค้า: ตอบเสร็จ ลูกค้าส่งสติกเกอร์ขอบคุณกลับมา
  • ประชุมฝ่ายขาย: มีวาระ มีเวลาจบ
  • ตามรถส่งของ: ปัญหาเกิดตอนบ่าย จบได้ก่อนเย็น
  • เซ็นใบสั่งซื้อ: กองเอกสารบนโต๊ะเตี้ยลงให้เห็นกับตา

สองบรรทัดบนกระดาษโน้ตไม่มีอะไรแบบนั้นเลย เปิดดูตัวเลขเงินสดจริง อาจเจอว่าเดือนหน้าเงินไม่พอจ่ายซัพพลายเออร์ แล้วต้องตัดสินใจเรื่องที่ไม่อยากตัดสินใจ ส่วนเปลี่ยนโปรแกรมสต็อก แปลว่าต้องยอมรับว่าโปรแกรมเก่ากับไฟล์ Excel ที่ทีมใช้นับของมาห้าปี ควรเลิกไปตั้งนานแล้ว และไม่มีใครบอกได้ว่าจะเสร็จวันไหน

การเลี่ยงงานสำคัญจึงไม่มีหน้าตาเหมือนการเลี่ยง ถ้ามันมาในรูปของการนอนดูหนังทั้งวัน เราคงจับได้ตั้งแต่วันแรก มันมาในรูปของงานอื่นที่ดูมีประโยชน์ทุกชิ้น จนเย็นวันนั้นเรารู้สึกเหนื่อยแบบคนที่ทำงานเต็มที่ ซึ่งก็จริง

วันที่ยุ่งที่สุดกับวันที่ได้งานมากที่สุด มักไม่ใช่วันเดียวกัน

ระหว่างที่สองบรรทัดนั้นยังไม่ถูกแตะ ต้นทุนเดินอยู่สองก้อน ก้อนแรกโตเงียบ ๆ ลูกหนี้ค้างนานขึ้นทุกสัปดาห์ ยิ่งนานยิ่งทวงยาก สต็อกที่นับพลาดก็สะสมไปเรื่อย ก้อนที่สองคือแรงที่หมดไปกับการนึกถึงมันทุกเช้าโดยไม่ได้ทำ ก้อนนี้ไม่มีบัญชีไหนบันทึก แต่มันคือเหตุผลที่คนเหนื่อยทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มอะไรเลย

2. หางานสำคัญที่กำลังหลบอยู่ ด้วยสี่คำถาม

กระดาษโน้ตที่บอกไว้ชัดขนาดนั้นมีไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่งานสำคัญปนอยู่ในหัวกับงานอีกสามสิบเรื่อง หยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น ใช้เวลาห้านาที ตอบสี่ข้อนี้เป็นชื่อเรื่องสั้น ๆ ข้อละกี่เรื่องก็ได้

  • เรื่องไหนอยู่ในหัวมาเกินสามสัปดาห์แล้วยังไม่ได้เริ่ม เรื่องที่วนกลับมาให้นึกถึงซ้ำ ๆ คือเรื่องที่ใจเรารู้อยู่แล้วว่าสำคัญ
  • เรื่องไหนที่ไม่อยากให้ใครถามถึง ถ้าหุ้นส่วนหรือคนในบ้านถามแล้วเราอยากเปลี่ยนเรื่อง นั่นคือสัญญาณที่แม่นที่สุดในสี่ข้อ
  • ถ้าวันนี้ทำได้เรื่องเดียว เรื่องไหนทำแล้วเรื่องอื่นง่ายลง งานสำคัญมักปลดล็อกงานอื่นต่อเป็นทอด
  • เรื่องไหนปล่อยอีกหกเดือนแล้วจะแก้ยากกว่าวันนี้มาก ให้ดูความเสียหายที่ทบขึ้นทุกเดือน ความรีบที่รู้สึกวันนี้ใช้ตัดสินข้อนี้ไม่ได้

เจ้าของบริษัทค้าส่งตอบออกมาแบบนี้

  • ข้อหนึ่ง: ตัวเลขเงินสด · โปรแกรมสต็อก · ทาสีหน้าร้านใหม่
  • ข้อสอง: ตัวเลขเงินสด · โปรแกรมสต็อก
  • ข้อสาม: ตัวเลขเงินสด
  • ข้อสี่: ตัวเลขเงินสด · โปรแกรมสต็อก

ทาสีหน้าร้านโผล่ข้อเดียว เป็นเรื่องที่อยากทำแต่ยังรอได้ สองเรื่องบนกระดาษโน้ตโผล่สามข้อขึ้นไปทั้งคู่ และตัวเลขเงินสดโผล่ครบสี่ข้อ เหตุผลอยู่ที่ข้อสาม งบของโปรแกรมใหม่ขึ้นกับว่าบริษัทมีเงินเหลือเท่าไร รู้ตัวเลขก่อน การเลือกโปรแกรมก็ง่ายขึ้นทันที เขาจึงเริ่มจากตัวเลขเงินสด ส่วนโปรแกรมสต็อกรอคิวอยู่ในรายการ ไม่ได้หายไปไหนครับ

งานที่เราเลี่ยงมีราคาทางใจติดอยู่
และราคานั้นแพงขึ้นทุกเดือนที่เรายังไม่จ่าย

Executive Insight

3. หนึ่งชิ้นต้องเล็กพอจบในหนึ่งเช้า

“เปิดดูตัวเลขเงินสดจริง” ฟังเหมือนงานเดียว พอนั่งลงจะรู้ว่ามันคืองานสิบชิ้นมัดรวมกัน ไม่รู้จะหยิบชิ้นไหนก่อน ตรงนี้เองที่มือเลื่อนไปเปิดไลน์แทน งานที่ยังมองไม่เห็นขอบ ไม่มีใครเริ่มได้ครับ

ทางออกคือตัดงานก้อนนั้นออกเป็นชิ้น ชิ้นที่ใช้ได้ต้องผ่านเกณฑ์สี่ข้อ

  • จบได้ในหนึ่งชั่วโมง ถ้ากะแล้วเกิน แปลว่ายังเป็นสองชิ้น ตัดต่ออีกรอบ
  • จบแล้วมีของให้เห็น ไฟล์ รายการ ตาราง หรือการตัดสินใจหนึ่งข้อ คำว่า “ศึกษา” หรือ “ดูไว้ก่อน” ไม่มีวันจบ
  • ขึ้นต้นด้วยคำกริยาที่มือทำได้ เขียน จด เปิด เทียบ ส่ง โทร อ่านแล้วรู้ทันทีว่าต้องทำอะไร
  • ทำคนเดียวจบได้ ถ้าต้องถามคน ชิ้นนั้นคือ “ส่งคำถาม” ซึ่งจบในตัว คำตอบที่กลับมาเป็นวัตถุดิบของชิ้นถัดไป

เทียบชิ้นแรกของงานโปรแกรมสต็อกสามแบบ

  • รื้อระบบหลังบ้าน ใหญ่จนไม่รู้ว่าเริ่มตรงไหน นั่งได้สิบนาทีก็ลุกไปทำอย่างอื่น
  • ศึกษาโปรแกรมสต็อก ไม่มีจุดจบ ดูไปสองชั่วโมงก็ยังตอบไม่ได้ว่าเสร็จหรือยัง
  • เขียนรายการโปรแกรมและไฟล์ทุกตัวที่ใช้กับสต็อก ใครใช้ เก็บข้อมูลอะไร จบในหนึ่งชั่วโมง ปิดไฟล์แล้วมีรายการหนึ่งหน้าให้ดู

งานตัวเลขเงินสดของเขาตัดได้สี่เช้า เช้าแรกจดเงินเข้าออกรายเดือนจากรายการเดินบัญชีย้อนหลังสามเดือน เช้าที่สองทำรายชื่อลูกค้าที่ค้างจ่ายเกินกำหนด เช้าที่สามทำรายการที่ต้องจ่ายในหกสิบวันข้างหน้า เช้าที่สี่วางทั้งหมดเทียบกัน หาเดือนที่ตึงที่สุด ไม่มีเช้าไหนต้องวิเคราะห์อะไรยาก

เช้าที่สองนั่นเอง เขาเจอลูกค้าสองรายที่ค้างจ่ายมาสองเดือน รวมกันพอจ่ายซัพพลายเออร์เดือนหน้าได้สบาย ความกลัวเรื่องตัวเลขส่วนใหญ่มาจากการยังไม่รู้ พอรู้แล้ว อย่างน้อยก็รู้ว่าต้องโทรหาใครก่อน

ตัวอย่าง งานเปลี่ยนโปรแกรมสต็อก ตัดเป็นแปดเช้า

(ทำต่อจากงานตัวเลขเงินสด จึงรู้แล้วว่าจ่ายค่าโปรแกรมได้เท่าไร)

  1. รายการของที่ใช้อยู่ ชื่อโปรแกรม ไฟล์ Excel และสมุดทุกเล่มที่ใช้กับสต็อก ใครใช้ เก็บอะไร
  2. ตัวที่หยุดไม่ได้ ทำเครื่องหมายตัวที่ถ้าหายไปพรุ่งนี้ การส่งของจะหยุดทันที
  3. ปัญหาที่เจอจริง สามเรื่องที่ระบบเดิมทำให้เสียเวลาหรือเสียเงินมากที่สุดในเดือนที่ผ่านมา
  4. คำถามถึงทีมคลัง ส่งคำถามสามข้อให้หัวหน้าคลัง ว่าตอนนับของติดตรงไหน
  5. สิ่งที่ระบบใหม่ต้องทำได้ ไม่เกินสิบข้อ จากเช้าที่สามและคำตอบของทีมคลัง
  6. โปรแกรมที่เข้าเกณฑ์ หาให้ได้สามเจ้าที่ทำได้ครบและอยู่ในงบ
  7. นัดดูระบบ ส่งอีเมลนัดทั้งสามเจ้า ตัวการดูระบบจริงไปอยู่ช่วงบ่าย
  8. ตารางเทียบ วางสามเจ้าในตารางเดียว เลือกตัวที่จะทดลองใช้
บันไดแปดขั้นของงานเปลี่ยนโปรแกรมสต็อก ขั้นละหนึ่งเช้า ไล่จากรายการของที่ใช้อยู่ ตัวที่หยุดไม่ได้ ปัญหาที่เจอจริง คำถามถึงทีมคลัง สิ่งที่ระบบใหม่ต้องทำได้ โปรแกรมที่เข้าเกณฑ์ นัดดูระบบ ไปจนถึงตารางเทียบสามเจ้า ขั้นแรกเป็นสีทอง
งานเปลี่ยนโปรแกรมสต็อกของเจ้าของบริษัทค้าส่ง (สมมติ) ก้อนที่ไม่เคยเริ่ม ตัดเป็นแปดชิ้น ชิ้นละหนึ่งเช้า จบแล้วมีของให้เห็นทุกชิ้น

แปดเช้านี้ยังไม่ได้เปลี่ยนโปรแกรมเลยสักบรรทัด แต่งานที่เคยมองไม่เห็นขอบ กลายเป็นรายการที่มีลำดับ ทุกเช้ารู้ว่าต้องทำอะไร และจบลงด้วยของหนึ่งชิ้นบนโต๊ะ

วิธีตัดชิ้นแบบนี้ใช้ได้ไม่ว่าจะนั่งตำแหน่งไหน

  • เจ้าของร้านอาหาร งานสำคัญคือคิดต้นทุนเมนูใหม่ทั้งร้าน ชิ้นแรกคือคิดต้นทุนจานขายดีห้าจาน ทำช่วงก่อนร้านเปิด
  • ผู้จัดการโรงงาน งานสำคัญคือแผนซ่อมบำรุง ชิ้นแรกคือจดสามเครื่องที่หยุดบ่อยที่สุดจากใบแจ้งซ่อมเดือนที่แล้ว
  • ผู้รับเหมา งานสำคัญคือราคามาตรฐานของงานที่รับบ่อย ชิ้นแรกคือวางใบเสนอราคาห้าใบล่าสุดเทียบกันในตารางเดียว

ชิ้นแรกของทุกคนยังไม่ได้แตะตัวงานจริงเลย แค่ทำให้เห็นงานทั้งก้อน พอเห็นทั้งก้อน ชิ้นที่สองก็เลือกง่ายขึ้นเอง

4. วันละหนึ่งชิ้น ก่อนเปิดไลน์และอีเมล

เวลาว่างที่รอไว้ทำงานยากไม่ค่อยมาถึง ถ้ามาถึงก็มักเป็นตอนที่เหนื่อยเกินกว่าจะทำ และพอเปิดไลน์หรืออีเมลแล้ว วันนั้นจะถูกกำหนดด้วยเรื่องของคนอื่น กติกาจึงมีสามข้อ

  1. ชั่วโมงแรกของวันเป็นของชิ้นนั้น ก่อนเปิดไลน์ ก่อนเปิดอีเมล ก่อนเข้าประชุมใด ๆ
  2. ทำแค่ชิ้นเดียว เป้าหมายของกติกานี้ไม่ใช่ทำงานให้เสร็จเร็ว แต่คือทำให้งานขยับทุกวัน จบชิ้นก่อนหมดชั่วโมงก็หยุดได้ เก็บแรงไว้ให้พรุ่งนี้อยากกลับมานั่งอีก
  3. พลาดแล้วไม่ชดเชย วันไหนทำไม่ได้ พรุ่งนี้กลับมาทำหนึ่งชั่วโมงตามปกติ
ภาพลายเส้นเส้นเวลาสองเส้นของวันทำงานแปดโมงถึงหกโมงเย็น เส้นบนเต็มไปด้วยไลน์ ประชุม และงานจิปาถะ งานสำคัญถูกดันออกไปท้ายวัน เส้นล่างมีกล่องสีทองหนึ่งชิ้นอยู่ชั่วโมงแรก ตามด้วยงานเดิมครบทุกอย่าง
วันทำงานแบบเดิมกับแบบใหม่ งานอื่นยังอยู่ครบ แค่ชั่วโมงแรกเป็นของงานสำคัญหนึ่งชิ้น

ดูสองเส้นเทียบกัน งานในวันใหม่ยังอยู่ครบ ไลน์ยังตอบ ประชุมยังเข้า รถส่งของยังตาม ที่เปลี่ยนคือข้อความไลน์ช่วงเช้าได้คำตอบช้าลงหนึ่งชั่วโมง ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ทันรู้สึกด้วยซ้ำครับ

เลือกชิ้นของพรุ่งนี้ตั้งแต่เย็นนี้

ถ้าเช้ามาค่อยนั่งคิดว่าจะทำชิ้นไหน เราจะบอกตัวเองว่า “ขอเช็กไลน์แป๊บหนึ่งก่อน” แล้วชั่วโมงนั้นก็หายไป เลือกตั้งแต่เย็นตอนที่ยังจำได้ว่างานค้างตรงไหน ใช้แค่ห้านาทีก่อนปิดคอม

  1. เปิดรายการชิ้นของงานสำคัญ ขีดฆ่าชิ้นที่วันนี้ทำจบ
  2. เลือกชิ้นถัดไปหนึ่งชิ้น ถ้าดูใหญ่เกินหนึ่งชั่วโมง ตัดตอนนี้เลย อย่ารอตัดตอนเช้า
  3. เขียนลงกระดาษโน้ตใบเดียว ประโยคเดียว ขึ้นต้นด้วยคำกริยา แปะไว้ตรงที่เช้ามาต้องเห็นก่อนจอ
  4. เตรียมของไว้ให้พร้อม เปิดไฟล์ทิ้งไว้ หรือวางเอกสารที่ต้องใช้ไว้กลางโต๊ะ

เจ้าของบริษัทค้าส่งเปลี่ยนกระดาษโน้ตที่ขอบจอทุกเย็น จากสองบรรทัดกว้าง ๆ เหลือบรรทัดเดียวที่ทำได้พรุ่งนี้เช้า เช่น “จดเงินเข้าออกรายเดือน ย้อนหลังสามเดือน” นั่งลงก็ทำได้เลยครับ

เมื่อมีเรื่องแทรกเข้ามาในชั่วโมงนั้น

เรื่องแทรกมีแน่นอน เตรียมคำตอบไว้ก่อน จะได้ไม่ต้องคิดใหม่ทุกครั้ง

  • ทีมเดินมาถาม ขอเวลาสี่สิบนาที จดชื่อไว้ว่าต้องไปหาใคร ดีกว่านั้นคือบอกทีมไว้ก่อนว่าชั่วโมงแรกขอไม่รับเรื่อง สักสัปดาห์ทีมจะเก็บคำถามมาถามทีเดียวเอง
  • ไลน์และโทรศัพท์ ปิดเสียงไว้ ใช้เกณฑ์ข้อเดียว ถ้ารอหนึ่งชั่วโมงแล้วเสียเงินหรือเสียลูกค้า คือเรื่องด่วนจริง บอกทีมว่าเรื่องแบบนั้นโทรเข้ามาได้เลย
  • เรื่องที่เด้งขึ้นในหัว นึกได้ว่ายังไม่ได้โอนค่าเช่า จดลงกระดาษอีกแผ่นข้างตัว แล้วกลับมาทำชิ้นเดิม
  • เรื่องด่วนจริง หยุดได้เลย ก่อนลุก จดหนึ่งบรรทัดว่าทำถึงไหน กลับมาจะได้ทำต่อจากตรงนั้น

วันที่ทำไม่ได้

วันที่พลาดมาถึงแน่ ลูกค้าใหญ่เรียกประชุมแปดโมง หรือต้องออกบูธทั้งสัปดาห์ วิธีรับมือขึ้นกับว่าพลาดแบบไหน

  • พลาดหนึ่งวัน พรุ่งนี้กลับมาทำหนึ่งชั่วโมงตามปกติ ห้ามตามทำสามชั่วโมงเพื่อชดเชย วันที่ต้องนั่งสามชั่วโมงจะดูน่ากลัวจนถูกเลื่อนต่อ แล้วกติกาก็ค่อย ๆ หายไป
  • ชิ้นเดิมค้างสองสามวันติด แปลว่าชิ้นใหญ่ไป หรือแตะส่วนที่น่ากลัวที่สุดของงานพอดี ตัดให้เล็กลงอีก “เปิดไฟล์แล้วเขียนบรรทัดแรก” ก็นับเป็นหนึ่งชิ้นได้
  • สัปดาห์ที่วุ่นทั้งสัปดาห์ ย่อเหลือสิบห้านาทีในช่วงเวลาเดิม ให้สายของงานไม่ขาด พ้นสัปดาห์นั้นก็กลับมาหนึ่งชั่วโมง

กติกาแบบนี้ทนการพลาดได้เสมอ ที่มันทนไม่ได้ คือวันที่เราพยายามตามทำชดเชย

5. คำถามที่มักตามมา

ถ้างานต้องตอบลูกค้าตั้งแต่เช้า เลื่อนการเปิดไลน์ออกไปหนึ่งชั่วโมงไม่ได้ จะทำยังไง?

คำสำคัญของกติกาคือ “ก่อนงานอื่น” จะเป็นกี่โมงก็ได้ ย้ายชั่วโมงนั้นไปก่อนที่งานจะเริ่มเข้า เช่น มาถึงก่อนทีมครึ่งชั่วโมง หรือช่วงก่อนเปิดร้าน ถ้าทำไม่ได้จริง ๆ เปิดไลน์ห้านาทีตอบเฉพาะเรื่องที่รอไม่ได้ แล้วปิด

มีงานสำคัญหลายเรื่องพร้อมกัน สลับวันทำได้ไหม?

ทำได้ แต่มักช้ากว่าที่คิด ทุกครั้งที่สลับ ชั่วโมงแรกจะหมดไปกับการนึกว่าเมื่อวานทำถึงไหน เลือกเรื่องเดียวตามข้อสามของสี่คำถาม ทำจนเห็นผล แบบที่เจ้าของบริษัทค้าส่งทำตัวเลขเงินสดให้จบสี่เช้าก่อน แล้วค่อยต่อโปรแกรมสต็อก

ถ้าเปิดดูแล้วเจอความจริงที่แย่กว่าที่คิดล่ะ?

นั่นคือเหตุผลที่ต้องเปิดดูตั้งแต่วันนี้ครับ เจอวันนี้ ยังมีเวลาเลือกว่าจะแก้ทางไหน ทวงหนี้ก่อน เลื่อนการซื้อของ หรือคุยกับธนาคาร ถ้าไปเจอวันที่กลายเป็นวิกฤต ทางเลือกจะเหลือทางเดียว และมักเป็นทางที่แพงที่สุด

6. เริ่มคืนนี้ ห้านาทีก่อนปิดคอม

ไม่ต้องจัดตารางชีวิตใหม่ทั้งหมดนะครับ คืนนี้ทำแค่นี้ก็พอ

  • ตอบสี่คำถาม แล้ววงเรื่องที่โผล่สามข้อขึ้นไป
  • เลือกมาเรื่องเดียว ตัดเป็นชิ้นละหนึ่งชั่วโมง ให้ได้อย่างน้อยห้าชิ้นแรก
  • เขียนชิ้นแรกลงกระดาษโน้ตใบเดียว แปะไว้ตรงที่เช้ามาต้องเห็นก่อนจอ
  • เปิดไฟล์หรือวางเอกสารที่ต้องใช้ไว้ให้พร้อม
  • บอกทีมว่าพรุ่งนี้ชั่วโมงแรกขอไม่รับเรื่อง ยกเว้นเรื่องที่รอไม่ได้จริง

พรุ่งนี้เช้า ทำชิ้นนั้นให้จบก่อนเปิดไลน์ ก็เท่านั้นเอง

สามเดือนต่อมา กระดาษโน้ตที่ขอบจอของเจ้าของบริษัทค้าส่งยังแปะอยู่ที่เดิม แต่ข้อความบนนั้นเปลี่ยนทุกเย็น และรายการชิ้นที่ขีดฆ่าไว้ยาวขึ้นทุกสัปดาห์ งานที่เลี่ยงมาสามเดือนส่วนใหญ่ ใช้เวลาทำจริงน้อยกว่าเวลาที่เราใช้เลี่ยงมันเสียอีก